notaris in Frankrijk

Wij hadden een afspraak bij de notaris op zaterdagavond om 7 uur.
Een mooie tijd voor hardwerkende Nederlanders.
Daar waren aanwezig ; de verkoper , een Ier die al bijna zijn hele leven in
Frankrijk woont, onze Franse Makelaar (vrouw) , haar Nederlandse ! baas ,
wij , en de notaris, die sprekend op Bourvil leek en zich natuurlijk ook zo
gedroeg. Wij kochten het pand dus van een Ier , en deze had deze boerderij
op een veiling gekocht. De vorige eigenaar , een boer , had het nagelaten
aan de kankerstichting. De Ier wilde het eerst nog opleuken (opleuken is
een pleisterlaag op de muren aanbrengen die er misschien een jaar op blijft
zitten en plastic luiken monteren etc.) maar hij is daar wegens geldgebrek
gelukkig nooit aan toe gekomen. De Ier bleek tevens een plaatselijke
shoarma-tent te runnen. Aan het begin van het dorp was een grappig
reclamebord neergezet met het opschrift: DUBLIN-KEBAB
the best kebab in town

De Ier was amper binnen in het notaris kantoor of hij ging meteen in de aanval: “Ik doe al mijn zaken
bij u” , zei hij in het Frans tegen de notaris ,”maar u komt nooit eens bij mij in de shoarma zaak eten”.
“Nee” , antwoordde de notaris ,” Ik neem alleen Frans eten tot me”! Zo , de sfeer zat er al goed in !
Maar het begon pas echt op een Franse film-komedie te lijken op het moment dat iedereen door elkaar
begon te praten. De Ier was zo blij dat hij eindelijk weer eens Engels kon kletsen ,dat hij alles wat de
notaris aan ons vertelde , meteen in het Engels vertaalde. Na enige tijd wilde de Nederlander niet
achterblijven en hij vertaalde alles meteen in het Nederlands! Tijdens de vertalingen kletste de
notaris met onze Franse makelaar , over wie er bij z’n vrouw weg was en dergelijke roddels.

Tijdens de uitleg en de roddels zag de notaris ook nog kans op iedere bladzij van het dossier zonder
te kijken een sierlijke paraaf neer te zetten. Toen de sessie voorbij was bleken wij min of meer ook
nog even gescheiden en meteen weer getrouwd te zijn! Deze truc heet een adoption communaute
en kost € 202,86 . Doe je dit niet , dan gaat bij het overlijden van één van de partners , het onroerend
goed naar de Franse staat. Het heeft iets te maken met het probleem dat wij al te lang getrouwd zijn!
Wij trouwden ver voordat er een Europees verdrag was aangaande deze problematiek. Wie over dit
onderwerp meer wil weten, kan dit navragen bij een goede jurist en dus niet bij mij , ik ben slechts
een eenvoudige bouwvakker! Omdat alles nogal in een chaotisch-kluchtige-wanorde was gebeurd ,
vroeg mijn partner (ja zo heet dat tegenwoordig) aan de notaris of ze even het dossier mocht zien.
De notaris gaf haar het inmiddels afgeronde en dichtgeslagen dossier , waarna ze uitgebreid naar
de naam op de zijkant van het dossier keek , even wachtte en toen de woorden sprak ;
“Ja , dit is het goede dossier!” Zelden zo gelachen bij de notaris.
Na afloop gingen we ook nog even met z’n allen (zonder de notaris , die moest aan tafel) champagne
drinken in de shoarma-tent. Nou , voor alles is er een eerste keer , nietwaar?